หมดไฟ

อย่าพึ่งตกใจ ผมไม่ได้หมดไฟในการจะเขียน Blog แต่อย่างใด ผมดีใจเสียด้วยซ้ำที่ยอดคนเข้า Blog เริ่มต้นได้ดีกว่าครั้งก่อนๆที่ผมเคยเขียนอยู่ exteen (ต้องขอบคุณคุณแบงค์ด้วยที่เอา Blog ของผมไปแนะนำในเพจสมาคมผู้คลั่งไคล้ SuperHero) นับว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดีจริงๆ

แต่สิ่งที่ผมหมดไฟคือชีวิตประจำวันและการเรียน

เทอมนี้ผมเรียนวิชา Database System ตัวแรก ผมเฉยๆกับเนื้อหาของวิชานี้ ไม่ได้รังเกียจมัน แต่นั่นล่ะ ไม่ใช่สิ่งที่สนใจเหมือนอย่าง Programming Language Paradigm หรือ Computer Architecture แบบเทอมที่แล้ว แต่ผมไม่ค่อยชอบวิธีการสอนของอาจารย์ประจำวิชาเท่าไหร่ ไม่ใช่ว่าท่านสอนไม่ดี เพียงแต่มันไม่ตรงกับรสนิยมของผมเท่าไหร่ สิ่งเดียวที่ผมชอบจากวิชานี้คือการที่อาจารย์ท่านพูดถึงประสบการณ์การทำงานของท่าน(ท่านเคยทำงานที่ญี่ปุ่นมาก่อน) และการใช้ชีวิตที่ญี่ปุ่นของท่าน ท่านเป็นคนนึงที่ไม่คิดว่าเกรดสำคัญเท่าไหร่ สิ่งที่สำคัญคือ Certificated ซึ่งคล้ายกับแนวคิดของผมตอนสมัยมัธยม จนมาเปลี่ยนไป และคิดว่ามันสำคัญทั้งสองอย่างนั่นล่ะ

วิชาถัดมาคือ Human Information Processing ซึ่งอาจารย์ที่สอนวิชานี้เป็นอาจารย์ที่ผมชอบสไตล์การสอนและวิธีคิดของท่านมากๆ เรียกได้ว่าอาจารย์ท่านสอนวิชาอะไร ผมจะวิ่งไปลงทะเบียนให้หมดเลย แต่เนื้อหาของวิชานี้มันช่างไม่เข้ากับผมเหลือเกิน ตอนแรกคิดว่าโอเค คงสนุกกับมันได้ แต่พอเจอข้อสอบชักไม่สนุกแล้วนี่สิ เนื้อหาของวิชาเกี่ยวกับจิตวิทยาการประมวลผลสิ่งต่างของมนุษย์ ว่ามนุษย์รับรู้สิ่งต่างๆอย่างไร จำอย่างไร คิดและแยกแยะอย่างไร ทุกอย่างโอเคนะ จนกระทั่งข้อสอบมีการถามเกี่ยวกับการทดลองต่างๆ ใช่ผมเข้าใจการทดลองต่างๆในวิชานี้ทั้งหมด แต่การทดลองนั้นมีสิ่งที่ต้องจำและมีถามในข้อสอบคือ “ชื่อ” ของการทดลอง ถ้ามันเหมือนกับการทดลองในวิชาอื่นๆในแขนงวิทยาศาสตร์ที่ชื่อสามารถสื่อถึงการทดลอง มันก็ไม่เท่าไหร่ แต่ชื่อพวกนี้บางทีมันไม่ได้สื่อถึงการทดลองเอาซะเลย ไหนจะต้องจำชื่อของสิ่งที่อยู่ในการทดลอง เหมือนกับว่าเราต้องมานั่งจำชื่อ Object หรือ Attribute ของโปรแกรมที่คนอื่นเขียน ซึ่งไม่ตลกเอาซะเลย นับว่าผมเสียหลักกับวิชานี้มากๆในข้อสอบกลางภาค…

จริงๆการที่มีวิชาที่ทำให้รู้สึกเหนื่อยกับการเรียนมันก็ไม่เท่าไหร่หรอก แต่เทอมนี้ไม่มีวิชาที่ทำให้ผมรู้สึกอยากมาเรียนแบบเทอมที่แล้วเลยนี่สิ

วิชาที่เหลือก็ย่ำแย่ในความรุ้สึกพอกัน แถม 2 ใน 4 ของวิชาที่เหลือคือวิชาแขนงคณิตศาสตร์เสียด้วย

ความรู้สึกของผมตอนนี้คืออยากให้เทอมนี้สิ้นสุดให้ไวที่สุด ผมอยากจะเริ่มต้นเทอมใหม่กับวิชาใหม่แล้ว ให้ตายสิ

และผมไม่ชอบนโยบายใหม่ของฝ่ายวิชาการเลยที่ทำให้มีคะแนนการเข้าเรียน ตอนที่ผมอยู่ปี 1 ผมเข้าเรียนน้อยมาก เรียกได้ว่าบางวิชาไม่เข้าเลยดีกว่า รอสอบอย่างเดียว บางทีผมก็รู้สึกไม่อยากออกจากบ้านนี่นา ผมอาจจะเอาแต่ใจไปหน่อยแหละ แต่ผมชอบการเรียนแบบเดิมๆของมหาวิทยาลัยแห่งนี้จริงๆนะ

แต่ไม่ต้องห่วง! ผมยังไม่หมดไฟกับสิ่งอื่นๆในชีวิต กลับกันเรียกได้ว่ามีไฟเสียด้วยซ้ำ

วันนี้ผมเจอมังงะเรื่องนึงที่ตั้งใจว่าจะอ่านนานแล้ว แต่เล่ม 1 ที่ร้านการ์ตูนของศูนย์การค้าประจำย่านดันไม่มีมันนี่สิ

มังงะที่ว่าคือ ผ่าพิภพไททัน หรือ Shingeki no Kyojin

เป็นเรื่องเกี่ยวกับโลกแห่งหนึ่ง ที่มนุษย์ต้องใช้ชีวิตอยู่ในกำแพงที่เป็นเหมือนกรง เพื่อป้องกันตัวเองจากเหล่าไททั่น สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกภายนอก

มังงะเรื่องนี้กำลังจะสร้างเป็นอนิเม ถ้าจำไม่ผิดคือซีซั่นนี้นี่แหละ รอติดตามกันได้ ผมอาจจะทำสปอยล์อนิเมเรื่องนี้ก็ได้ ยังไม่แน่เหมือนกัน ขอดูตารางชีวิตตัวเองก่อน

เอาล่ะ บ่นเท่านี้ล่ะ ถ้าอะไรเอื้อ(ถ้าผมไม่ติดอ่านมังงะเรื่องนี้น่ะนะ) ผมจะทำ Red Hood เล่ม 5 ให้เสร็จในวันนี้แหละ

ทิ้งท้ายด้วยเพลงที่ผมฟังเสมอเวลาหมดกำลังใจ หรือหมดไฟ

Makenaide – Zard ครับ ถ้ามีโอกาสผมจะแปลเพลงนี้ออกมา (จริงๆเคยแปลและร้องเป็นของขวัญวันเกิดให้ย่ารหัสเมื่อปีที่แล้ว)

ขอบคุณที่ตามอ่านกันครับ

About strnoir

Ordinary computer scientist who loved comic, games, Japanese Culture ...etc
This entry was posted in Life. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s