さよならのかわりに

ที่อีกฝั่งของเมฆที่ลอยอยู่
ว่ากันว่าที่นั่นมีสะพานสายรุ้งอยู่
นั่นคือที่ๆเธออยู่ตอนนี้หรือเปล่านะ?
ฉันว่าเธอคงกำลังพึมพำเบาๆเหมือนทุกครั้งเวลาที่เธอหลับ

ในห้องแห่งนี้ ที่ไม่มีใครอื่น
ฉันกำลังมองไปที่รูปเก่าๆ
กอดเธอเอาไว้ แล้วหัวเราะ
นี่น่ะเหรอ ใบหน้าเมื่อครั้งยังเยาว์ของฉัน?

ที่อีกฝั่งของผ้าม่านที่กำลังปลิวไสว
มันรู้สึกได้ราวกับเธอยังอยู่ตรงนั้น
แต่ที่จริงมันเป็นแค่เพียงลมที่พัดผ่านเข้ามาเท่านั้น
แล้วน้ำตาของฉันก็ไหลออกมาอีกครั้ง

“อยากเจอเธอเหลือเกิน” ฉันภาวนาซ้ำไปซ้ำมา
แต่ฉันก็ยังไม่สามารถที่จะสัมผัสถึงเธอ
ทุกๆวันที่ฉันเคยใช้มันร่วมกับเธอ
มันไม่ใช่แค่ภาพลวงตาใช่ไหม?

ถึงจะไม่สามารถมองเห็นเธอด้วยตาคู่นี้
ถึงเธอจะไม่ได้อยู่ข้างๆฉันอีกแล้ว
ฉันก็ยังรู้สึกได้ถึงเธอ
ฉันคงจะนึกถึงมันทันที และน้ำตาก็คงจะหลั่งรินออกมา
แต่ถึงอย่างนั้น ทุกวันก็ยังคงดำเนินผ่านไป

สิ่งที่เธอให้ฉันมา
เต็มไปด้วยความทรงจำมากมาย
เติมเต็มช่องว่างในหัวใจฉัน
เพราะฉะนั้น ฉันจะเข้มแข็ง
จนกว่าจะถึงวันที่เราได้พบกันอีก
ฉันจะพยายามให้ถึงที่สุด

ถ้าเพียงฉันสามารถมองไปที่หัวใจของเธอ
ถ้าเพียงฉันสามารถที่จะเข้าใจสิ่งที่เธอพูดออกมา
ถ้าแบบนั้นเธอจะมีความสุขหรือเปล่านะ?
แค่นั้นก็ทำให้ฉันรู้สึกกังวลแล้ว

ในค่ำคืนที่ฉันแทบจะแตกสลายเพราะความเศร้าโศก
ในตอนเช้าที่ฉันรู้สึกแย่จากการทะเลาะเบาะแว้ง
เธอเคยอยู่ตรงนี้เพื่อฉัน
เพราะงั้น ฉันจะลุกขึ้นมาและก้าวผ่านมันไป

ถึงจะไม่สามารถมองเห็นเธอด้วยตาคู่นี้
ถึงเธอจะไม่ได้อยู่ข้างๆฉันอีกแล้ว
ฉันก็ยังรู้สึกได้ถึงเธอ
ฉันคงจะนึกถึงมันทันที และน้ำตาก็คงจะหลั่งรินออกมา
แต่ถึงอย่างนั้น ทุกวันก็ยังคงดำเนินผ่านไป

สิ่งที่เธอให้ฉันมา
เต็มไปด้วยความทรงจำมากมาย
เติมเต็มช่องว่างในหัวใจฉัน
เพราะฉะนั้น ฉันจะเข้มแข็ง
จนกว่าจะถึงวันที่เราได้พบกันอีก
ฉันจะพยายามให้ถึงที่สุด

ฝนหลงฤดู
โปรยปรายลงมาที่ถนนที่ไม่มีเธออยู่อีกแล้ว
เมื่อมันหยุดลง มันคงพัดพาความเศร้าโศกออกไป
วันดีๆที่เคยมี นำมันกลับมาใกล้ๆเถอะนะ

ที่ปลายสายรุ้งนั้น
เธอกำลังมองมาที่ฉัน
คงกำลังทำหน้ากังวลอยู่ล่ะสิ
ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ฉันจะเข้มแข็งขึ้นเอง
แต่ว่านะ นานๆทีก็มาให้ฉันเห็นในฝันได้ไหม?

ทุกช่วงเวลาที่แสนสดใส
ที่ฉันได้อยู่ร่วมกับเธอ
จะส่องประกายไปในอนาคตข้างหน้าเสมอ
เพราะงั้นฉันจะเข้มแข็งขึ้นอย่างแน่นอน
จนกว่าวันที่จะได้พบเธออีกครั้ง
ฉันจะพยายามให้ถึงที่สุด

ขอบคุณนะ ฉันรักเธอ
ขอบคุณจริงๆ

About strnoir

Ordinary computer scientist who loved comic, games, Japanese Culture ...etc
This entry was posted in Japanese Media, Life. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s